Το 2017, έλαβε χώρα η πτυχιακή μου στο University of East London, στο Λονδίνο.
Ο καθένας από μας ελεύθερα, μπορούσε να επιλέξει να δουλέψει πάνω σ’ ένα project και να το παρουσιάσει. Αυτό θα οδηγούσε στην αξιολόγηση και στην απόκτηση πτυχίου ή όχι.
Δούλευα από καιρό πάνω σε installations και μετά από σκέψη, έρευνα, δοκιμές αλλά και “ακούγοντας” πώς αισθανόμουν και που με πήγαινε αυτό, επέλεξα να δουλέψω σε κάτι που συνδύαζε ιστορικές γνώσεις, δημιουργία αλλά και τραύμα.
Καθότι έχω ρίζες από την Καππαδοκία, έχω ακούσει στην οικογένειά μου για το μαρτύριο που πέρασαν οι άνθρωποι το 1922, με την καταστροφή της Σμύρνης, τη σφαγή και την καταδίωξη των ελληνικών πληθυσμών.
Συγκέντρωσα πληροφορίες και δοκίμασα διάφορα, όπως για παράδειγμα να τυπώσω πάνω σε ύφασμα φωτογραφίες που είχαν τραβηχτεί τότε. Προσπαθούσα να δω πώς θέλω και μου ταιριάζει να παρουσιάσω αυτό που ένιωθα.
Το έργο μου ονομάστηκε Nostalgia, δηλαδή Νοσταλγία, που προέρχεται από τις λέξεις Νόστος – η επιθυμία να γυρίσεις πίσω και Άλγος που σημαίνει πόνος. Νοσταλγία, δηλαδή ο πόνος της επιθυμίας του γυρισμού.
Κατέληξα πως ήθελα να φτιάξω κάτι που θα συμβολίζει το μαρτύριο του ξεριζωμού. Το δύσκολο “μονοπάτι” προς τη νέα – παλιά πατρίδα, τις απώλειες, τον πόνο και τις κακουχίες. Και τι μεγαλύτερο σύμβολο για το μαρτύριο από τον Σταυρό…
Στην αρχή έκοψα τα ξύλα και τα ένωσα, προσομοιάζοντας τον σταυρό, σαν σύμβολο του μαρτυρίου. Έκοψα, έραψα, έκαψα, έσκισα και λέρωσα με χώμα ένα σταθερό ύφασμα και του πρόσθεσα για περιδέραιο ένα κυκλικό συρματόπλεγμα, όλα στο πλαίσιο των κακουχιών και των μαρτυρικών γεγονότων που βίωσαν οι άνθρωποι.
Πήρα φωτογραφίες από την εποχή εκείνη, με τους ανθρώπους και το ταξίδι τους για μια πατρίδα, στην οποία με βία αναγκάστηκαν να πάνε.
Ήθελα να κρεμάσω αυτό που δημιούργησα στον τοίχο και ένας ποτζέκτορας να προβάλλει πάνω του τις φωτογραφίες εκείνες, σ’ ένα σκοτεινό δωμάτιο.
Δυστυχώς δεν έχω βίντεο από την παρουσίαση εκείνη αλλά και καμία άλλη φωτογραφία. Δεν μπόρεσα να παρευρίσκομαι στην Αγγλία εκείνο το χρονικό διάστημα, λόγω ασθένειας, κι ένας φίλος και συμφοιτητής, μού έκανε τη διευκόλυνση του στησίματος του project μου.
Παρόλα αυτά, η διαδικασία να το δημιουργήσω και να το παρουσιάσω ήταν για μένα κάτι πολύ σημαντικό και βαθιά συγκινητικό. Θυμήθηκα ιστορίες της οικογένειάς μου, διάβασα πάλι για εκείνην την εποχή, έφτιαξα με τα χέρια μου σύμβολα και εξέφρασα ένα κομμάτι που ζει μέσα μου.
Ήταν μια πολύ δυνατή εμπειρία, για την οποία έχω μια ξεχωριστή θέση μέσα μου και νιώθω ευγνωμοσύνη που μπόρεσα να μετουσιώσω τον πόνο σε κάτι με μορφή.
♦ Οι φωτογραφίες που χρησιμοποιήθηκαν σ’ αυτό το project προέρχονται από αναζητήσεις στο διαδίκτυο και δεν ανήκουν σε μένα, ούτε προέρχονται από προσωπικά ή οικογενειακά αρχεία. Η χρήση τους είναι καθαρά καλλιτεχνική και αναπαριστά ιστορικές στιγμές, χωρίς εμπορικό σκοπό. Υπάρχει απόλυτος σεβασμός στην ιστορική σημασία και την κληρονομιά των εικόνων αυτών, και αναγνώριση της αξίας τους στην καταγραφή σημαντικών γεγονότων και διαδρομών.
♥ Θα χαρώ να επικοινωνήσεις μαζί μου αν έχεις κάποιο σχόλιο ή αν προκλήθηκαν σκέψεις με αφορμή το project αυτό. Θα χαρώ ακόμα περισσότερο, αν θα ήθελες να μοιραστείς μαζί μου δική σου δουλειά! Μπορείς να μου στείλεις μήνυμα εδώ.
