Γιατί δεν θέλω να σηκωθώ από το κρεβάτι το πρωί;

Photograph by Annie Spratt

Σκέψεις για την καθημερινή κόπωση και την απροθυμία να σηκωθούμε το πρωί από το κρεβάτι.

Όλα στη ζωή σου μοιάζουν να είναι καλά. Παρόλα, αυτά βρίσκεις τον εαυτό σου να μη θέλει να σηκωθεί από το κρεβάτι το πρωί. Γιατί συμβαίνει αυτό; Πώς γίνεται να συμβαίνει όταν όλα μοιάζουν να είναι εντάξει; 

Πολλές φορές, ενώ τα πράγματα μοιάζουν φαινομενικά να είναι καλά, κάτι μας ενοχλεί. Ίσως αισθανόμαστε πολύ κουρασμένοι, ίσως νιώθουμε το κορμί μας σφιχτό και πιασμένο και το μυαλό μας θολό. «Μα γιατί μου συμβαίνει αυτό;», μπορεί να αναρωτηθούμε, εφόσον τα πράγματα μοιάζουν να είναι εντάξει.

Έχουμε συνηθίσει τόσο πολύ στους γρήγορους ρυθμούς, στα πρέπει και στις απαιτήσεις που έχει η ζωή και η καθημερινότητα, που παγιδευόμαστε σ’ αυτό. Αναρωτιέμαι πόσοι από μας παίρνουμε λίγο χρόνο μέσα στην ημέρα μας απλώς για να κάτσουμε. Να αφήσουμε την ανάσα μας να υπάρξει στο φυσιολογικό ρυθμό της, να αφήσουμε το μυαλό μας να ξεκουραστεί. Από την άλλη σκέφτομαι, πόσοι από μας χαίρονται ή απολαμβάνουν ή διασκεδάζουν μέσα στη μέρα τους, στη βδομάδα, στο μήνα τους ακόμα. 

Οι αγαπημένοι μας άνθρωποι; Υπάρχουν άραγε άνθρωποι που να αισθανόμαστε ασφάλεια και εμπιστοσύνη; Μοίρασμα, κατανόηση και χαρά μαζί τους; Αν όχι, πώς θα καλύψω αυτές τις σημαντικές μου ανάγκες, κι αν ναι, πόσο χρόνο αφιερώνω μ’ αυτούς για να αισθανθώ, να ανατροφοδοτηθώ, να πάρω, να δώσω, να νιώσω;

Ίσως σκέφτεσαι «Ποιός έχει χρόνο γι’ αυτά;». Ίσως πάλι σκέφτεσαι, «Δεν υπάρχουν άνθρωποι.», «Δεν νιώθω κανέναν τόσο κοντά μου.», «Είμαι μόνος. », «Είμαι μόνη.».

Λοιπόν μάντεψε… Δεν είσαι ο μοναδικός άνθρωπος που νιώθει και σκέφτεται έτσι. Κι αυτό αυτόματα μας κάνει να μοιραζόμαστε ένα κοινό συναίσθημα. «Ωραία», θα μου πεις. «Και τώρα τι κάνω;»

Αυτό που έχω δει να λειτουργεί σε μένα είναι αρχικά η αναγνώριση και η συνειδητοποίηση του τι είναι ακριβώς αυτό που με ενοχλεί / μου λείπει / με στεναχωρεί / με θυμώνει κ.ο.κ.. Βρίσκω πολύ βοηθητική τη γραφή. Με βοηθάει πολύ να εξωτερικεύονται οι σκέψεις μου και τα συναισθήματά μου, κι άλλες φορές αυτό είναι αρκετό, ενώ άλλες ”κουβαλάω” συνειδητοποιήσεις μαζί μου για μέρες, τις συζητάω στη θεραπεία μου ή/και τις μοιράζομαι με δικούς μου ανθρώπους.

Θα παραθέσω πιο κάτω μια μικρή άσκηση που μπορείς να δοκιμάσεις κι εσύ, αλλά στην περίπτωση που δεν μπορέσεις να την ακολουθήσεις ή για σένα δεν κάνει νόημα, δεν σημαίνει κάτι. Παρά τις ομοιότητές μας, είμαστε και διαφορετικοί. Κάτι που ταιριάζει σε κάποιον, δεν σημαίνει απαραίτητα πως ταιριάζει σε άλλους. Ίσως εσένα που δεν σου κάνει νόημα μια τέτοια διαδικασία, να σου ταιριάζει περισσότερο να πάρεις λίγο χρόνο με μια βόλτα στη φύση ή με μια κουβέντα μοιράσματος με ένα δικό σου άνθρωπο ή ακόμα και το να εκτονωθείς με κάποιο σπορ ή κάνοντας ένα αγαπημένο σου χόμπι.

Για σένα όμως που αισθάνεσαι πως δεν έχεις χρόνο αλλά κάτι θες να κάνεις και από κάπου να ξεκινήσεις, ίσως αυτή είναι μια καλή αρχή. Ή για σένα που σου αρέσει να γράφεις ήδη ή που σου φαίνεται ενδιαφέρουσα σαν ιδέα. Όπως και να έχει, χρειάζεται μόνο λίγα λεπτά μέσα στην ημέρα αλλά έχει την δυνατότητα να φέρει μεγάλες αλλαγές. 

Γιατί μου συμβαίνει αυτό άραγε;

Και τώρα... τι μπορώ να κάνω;

Πολλές φορές η αυτογνωσία, το να μας ακούσουμε, να μας καταλάβουμε, μοιάζει με κάτι μεγάλο. Όμως λίγα λεπτά μέσα στην ημέρα μας αρκούν για να δούμε πως σκεφτόμαστε και τι μας επηρεάζει. Οι παρακάτω μικρές ασκήσεις αυτοπαρατήρησης μπορούν να βοηθήσουν να κινηθούμε προς μεγαλύτερη επίγνωση.

1. Παρατήρησε τις πρώτες σκέψεις της ημέρας

Πριν σηκωθείς από το κρεβάτι, αφιέρωσε ένα λεπτό για να αναγνωρίσεις τις πρώτες σου σκέψεις. Τι εμφανίζεται πρώτο; Άγχος; Ηρεμία που δεν θες να διακοπεί; Δυσφορία για όσα έρχονται και απαιτούν από σένα πράγματα; Δουλειά που δεν σου αρέσει; Κάτι που σε απασχολεί; Σήκω, κάνε τον καφέ σου ή κάποια άλλη πρωινή ρουτίνα που έχεις, ή και από το κρεβάτι ακόμα με ένα σημειωματάριο δίπλα σου, γράψε ό,τι έχεις στο μυαλό σου ή αισθάνεσαι, χωρίς να το κρίνεις. Αυτός ο μικρός πρωινός “καθρέφτης” δείχνει συχνά τον ψυχικό τόνο με τον οποίο ξεκινά η ημέρα.

2. Τρία λεπτά σιωπής το απόγευμα

Είτε κατάφερες να το κάνεις το πρωί είτε όχι, βρες μια μικρή παύση μέσα στη μέρα και κάθισε για τρία λεπτά σιωπής. Κλείσε τα μάτια, άκου την αναπνοή σου και άφησε τις σκέψεις να περάσουν χωρίς να μπεις στη διαδικασία να τις ελέγξεις. Μετά, σημείωσε μια λέξη ή φράση που κράτησες. Αυτή η μικρή “άσκηση ενσυνειδητότητας” αναδεικνύει όσα κουβαλάς μέσα σου.

3. Οι σκέψεις πριν τον ύπνο

Ίσως κατάφερες να πάρεις αυτά τα λίγα λεπτά μέσα στη μέρα, ίσως κι όχι. Όποιο κι από τα δύο κι αν συνέβη, ήρθε το βράδυ κι εσύ ετοιμάζεσαι να ξαπλώσεις και να κλείσεις τη μέρα σου. Γράψε τις 2–3 σκέψεις που σε απασχολούν περισσότερο. Είναι συχνά οι πιο ειλικρινείς, αυτές που δεν προλαβαίνουμε να κρύψουμε κάτω από τη βιασύνη της καθημερινότητας και των υποχρεώσεων.

4. Εβδομαδιαία ανασκόπηση

Στο τέλος της εβδομάδας, διάβασε τις σημειώσεις σου. Μπορεί σ’ αυτές να παρατηρήσεις επαναλαμβανόμενες σκέψεις, μοτίβα, αξίες, επιθυμίες, φόβους. Αν μπορείς, κάνε ένα ρόφημα και αφιέρωσε έστω 10 -15 λεπτά, σαν ένα ραντεβού με τον εαυτό σου. Σημείωσε τι προέκυψε και τι νέες σκέψεις μπορεί αυτό να φέρνει.

Υπάρχει κάποιο πρόσωπο που νιώθεις ασφάλεια να μοιραστείς κάποιες από τις νέες σου σκέψεις; Αν ναι, επικοινώνησε μαζί του ό,τι έχεις ανάγκη να εξωτερικευθεί. Ίσως πάλι επιλέξεις να κρατήσεις όσα αναδείχθηκαν, για σένα. Είναι κι αυτό εντάξει.

Το κλειδί της αυτογνωσίας

Αυτή η μικρή ρουτίνα αυτοπαρατήρησης μπορεί να γίνει ένα δυνατό εργαλείο αυτοβελτίωσης, γιατί σε φέρνει σε επαφή με το πως είσαι τη χρονική περίοδο που διανύεις.

Μέσα από λίγα λεπτά την ημέρα, μπορείς να χτίσεις μια βαθύτερη σχέση με τον εαυτό σου — μια σχέση που οδηγεί σε περισσότερη ηρεμία, κατανόηση και ψυχική ισορροπία.

Έχε κατά νου πως αυτό/α που θα προκύψουν, πιθανόν να μην είναι κάτι μεγάλο. Είναι ίσως πράγματα που θα διαπιστώσεις πως γνωρίζεις ήδη. Το να σταθούν όμως φανερά μπροστά στα μάτια μας και να μας επιτρέψουμε να τα δούμε και να τα νιώσουμε, είναι πολύ σημαντικό και αυτό που μας οδηγεί και στις αλλαγές. 

Προσοχή & Φροντίδα…

Αν δεις πως κάτι είναι πολύ επίπονο για σένα και νιώθεις πως ξεφεύγει από τον έλεγχό σου, μην διστάσεις να απευθυνθείς σε κάποιον ειδικό. Μπορεί και θα σε βοηθήσει.