Αυτό το ποίημα το έγραψα κατά τη διάρκεια της νύχτας. Για κάποιο λόγο ξύπνησα και είχα στο νου μου τους πρώτους στίχους. Το υπόλοιπο μου βγήκε πολύ φυσικά σαν σε συνέχεια.
Την περίοδο εκείνη αισθανόμουν αρκετά μόνη και ενώ αναγνώριζα όλα τα ωραία πράγματα που υπάρχουν και συμβαίνουν γύρω μου, εγώ για κάποιο λόγο, δεν μπορούσα να τα απολαύσω. Ένιωθα, όπως λέει και το ποίημα, πως ήμουν κλεισμένη σ’ ένα δωμάτιο κι ενώ έξω υπήρχαν ομορφιές, εγώ δεν μπορούσα να τις φτάσω.
Τον καιρό που ακολούθησε, το έδειξα σ’ έναν αγαπημένο μου φίλο και καλλιτέχνη, το Βασίλη Χιτζή, μουσικό και τραγουδιστή, τον ρώτησα αν του αρέσει και του είπα πως το φαντάζομαι βαλσάκι. Ο Βασίλης, όχι μόνο το μελοποίησε αλλά το έβαλε και στο δίσκο του “Εργόχειρον“.
Παραθέτω την υπέροχη δουλειά του και τον ευχαριστώ πολύ για την υπέροχη μουσική με την οποία “έντυσε” το ποίημα μου και το τραγούδησε, αλλά και για το γεγονός πως το επέλεξε για τον δίσκο του.
Ανθισμένα φιλιά
Στον κήπο μου άνθισαν φιλιά
κι εγώ τα μάτια έχω κλειστά.
Κάπου εδώ στα σκοτεινά
παιχνίδι μοιάζει η μοναξιά.
Μυρωδιά τώρα που φτάνεις
την καρδιά μου να ζεστάνεις,
και ‘συ σταμάτα παρελθόν
να μου ξορκίζεις το παρόν.
Νερά κι αχτίδες και ανθοί
τι να μου πουν τώρα κι αυτοί.
Μαΐστρος απ’ το χθες φυσάει
και όλο πίσω με γυρνάει.
♥ Μπορείτε να το ακούσετε στο βίντεο που ακολουθεί.
Το εξώφυλλο του δίσκου είναι έργο τέχνης της Έλενας Παρχαρίδου.
♦ Η φωτογραφία του post είναι από την Alesia Kozik.
